La Réunion

Geschiedenis

Ofschoon het eiland La Réunion al eeuwen bekend was bij Maleisische, Arabische en Europese zeevaarders, werd het aanvankelijk nooit permanent bewoond. De vulkanische Maskarenen-archipel - bestaande uit La Réunion, Rodrigues en Mauritius - werd naar de Portugese ontdekker Pedro de Mascarenhas genoemd. In 1642 maakten de Fransen aanstalten om zich te vestigen op het eiland dat op dat moment Mascarin werd genoemd en stuurden het schip St. Louis. Pas vier jaar later werd Réunion echt bewoond toen de Franse gouverneur van fort Dauphin op Zuid-Madagaskar twaalf muiters naar het eiland verbande. Ze leefden daar drie jaar in een grot en op basis van hun enthousiaste rapporten werd Réunion in 1649 officieel door de Franse koning geclaimd en noemde het eiland Île de Bourbon. Ondanks de lovende woorden hadden de Fransen nog geen haast om het eiland op grote schaal te koloniseren en vanaf 1685 gebruikten piraten van de Indische Oceaan het eiland als handelsplaats.

De 260 aanwezige kolonisten profiteerden hiervan totdat de Franse regering en de Franse Oost-Indische Compagnie de controle over Réunion aan het begin van de 18e eeuw overnam. Tot 1715 gebruikte de Franse Oost-Indische Compagnie het eiland uitsluitend voor eigen gebruik en voor passerende schepen. Vanaf die tijd werd er ook koffie verbouwd op het eiland en bleef tot 1730 de belangrijkste gewas. Als gevolg hiervan veranderde de economische en sociale situatie totaal. Door deze intensieve teelt bracht men veel slaven uit Afrika en Malagasië naar Réunion ondanks het verbod op het hebben van slaven door de Franse Oost-Indische Compagnie. In deze periode werd er ook graan, kruiden en katoen verbouwd.

Vanaf 1735 ontwikkelde Réunion net als Mauritius zich goed onder het gouverneurschap van de vooruitstrevende Mahé de Bourdonnais (1735-1746). Toch bleef Mauritius het paradepaardje van de Fransen en hing Réunion er maar wat bij. Slecht bestuur, de rivaliteit tussen Frankrijk en Groot-Brittannië en de ineenstorting van de Franse Oost-Indische Compagnie gedurende de achttiende eeuw zorgden ervoor dat het de regering van het eiland direct onder de Franse kroon viel in 1764. Na de Franse revolutie van 1789 kwam het Île de Bourbon onder de jurisdictie van de "Colonial Assembly". Gedurende deze tijd veranderde de naam van het eiland in La Réunion. Korte tijd later veranderde de naam wéér, nu in Île de Bonaparte naar de Franse keizer Napoleon Bonaparte. Eind 18e eeuw braken er veel slavenopstanden uit en velen van hen vluchtten de bergen van het binnenland in. Deze zogenaamde marrons werden uiteindelijke de eerste echte bewoners van Réunion, hoewel ze nog enige tijd opgejaagd en gedood werden door slavenjagers.

De productieve en lucratieve koffieplantages werden in het begin van de 19e eeuw door cyclonen grotendeels verwoest en in 1810, tijdens de Napoleontische Oorlogen, verloor Frankrijk Réunion aan de Britten. Vijf jaar later, na het Verdrag van Parijs werd het eiland weer toegekend aan de Fransen onder de oude naam Île de Bourbon. Onder de Britse overheersing was al het suikerriet geïntroduceerd en dar werd al snel het belangrijkste gewas op Réunion. Er werd een monocultuur ontwikkeld die echter wel ten koste ging van de kleine boeren. Zij vertrokken veelal naar het binnenland om daar hun activiteiten voort te zetten. De gebroeders Desbassyn werden de belangrijkste rietsuikerbaronnen. Ook de vanille-industrie werd vanaf 1819 steeds belangrijker.

In 1848 werd in Frankrijk de Tweede Republiek uitgeroepen, de slavernij afgeschaft en Île de Bourbon werd weer La Réunion. Réunion had op dat moment ca. 100.000 inwoners, voornamelijk bevrijde slaven. Net als op Mauritius ontstond er meteen een arbeiderstekort en er werden contractarbeiders uit India naar Réunion gehaald om op de suikerrietplantages te werken. In 1865 arriveerden er 75.000 hindoe-immigranten gevolgd door moslims aan het begin van de 20e eeuw. De gouden eeuw van handel en ontwikkeling duurde tot 1870. De concurrentie van Cuba, de Europese suikerbietenindustrie en de opening van het Suezkanaaal resulteerden in een economische achteruitgang. Na de Eerste Wereldoorlog volgde er een kleine opleving van de suikerindustrie maar had daarna weer sterk te lijden onder een blokkade van het eiland gedurende de Tweede Wereldoorlog.

In 1936 werd het Comité d'Action Démocratique et Social opgericht met als uitgangspunt volledige integratie met Frankrijk. In 1946 werd Réunion in plaats van een kolonie officieel een Frans overzees departement (Département Français d'Outremer) en zag het Comité meer in een vergaande vorm van zelfbestuur met continu financiële ondersteuning door Frankrijk. In februari 1991 kostten anti- regeringsdemonstraties aan tien mensen het leven. In 1993 werd het weer rustig op het eiland hoewel er nog veel onvrede onder de bevolking leefde. In 1996 werd het minimumloon op hetzelfde niveau gebracht als in Frankrijk. In 1997 staakte de publieke sector tegen een wet die de financiële voordelen van toekomstige ambtenaren uitholde. De stakers werden gesteund door Paul Vergès, de leider van de communisten op Réunion en door Margie Sudre, de voormalige minister van Franssprekende gebiedsdelen. Réunion valt nu onder de minister van Départements d'Outre-Mer en Territoires d'Outre-Mer (DOM-TOM). Door de bijzondere ligging van Réunion was het de eerste plaats waar op 1 januari 2002 de Euro is ingevoerd.

Voor meer algemene informatie over La Réunion, ga naar:

• Bevolking van La Réunion
• Economie van La Réunion
• Geschiedenis van La Réunion
• Klimaat van La Réunion
• Natuur van La Réunion
• Reisinformatie voor La Réunion

Voor meer bestemmingsinformatie over La Réunion, ga naar:

• Binnenland van La Réunion
• Oostkust van La Réunion
• Saint Denis
• Westkust van La Réunion
• Zuidkust van La Réunion

Voor meer product informatie over La Réunion, ga naar:

• Accommodatie in La Réunion
• Huurauto's in La Réunion
• Rondreizen in La Réunion (zoals Safari's)
• Vluchten in La Réunion